Als ik dood ga, laat ik nog iets van me horen

Ik had een afspraak gepland staan met een lieve jonge vrouw, waar ik al heel vaak een haarwerk voor had geregeld. Die afspraak werd gecanceld. Ze had die ochtend een uitvaart. Ik wenste haar veel sterkte en we verzetten de afspraak naar dezelfde dag, maar dan in de avonduren.

Het was een warme zomeravond. Ik had de deuren van de salon open staan om de warmte een beetje te reduceren. Op de afgesproken tijd kwam ze binnen. Ze was moe en had eigenlijk geen puf een haarwerk uit te zoeken. Ik gaf haar eerst wat te drinken. Ze vertelde me over haar vriendin, waar ze deze dag de begrafenis van had gehad. Het was zo heftig! Ze was nog zo jong. Ze hadden elkaar leren kennen toen ze beiden in het proces van de chemo zaten.

“Maar ja, life goes on”, zei ze positief. “Dus gaan we gewoon passen”. Zo gezegd, zo gedaan. Snel pakte ik wat haarwerken, die ik voor haar had klaar gelegd. Tussen het kletsen door, pasten we het ene naar het andere haarwerk. Maar plots viel mijn oog op een dikke mug die op de spiegel zat. Recht voor mijn klant. Ik zei: “Wacht… die mep ik eerst even dood”. “Nee, nee, nee,” riep ze verschrikt. “Niet doen! Dat is mijn vriendin. Ze kijkt mee naar wat mij leuk staat”. Zeer verbaasd keek ik haar aan. “Ja hoor, mijn vriendin zou terug komen als een mug”.

Meteen begon ze te vertellen over haar vriendin. Samen hadden ze veel lief en leed gedeeld. Ze begrepen elkaar als geen ander. Samen strijden tegen die afschuwelijke ziekte. Maar haar vriendin had nog een jong gezin met 2 kids. Dat maakte het extra zwaar. Toen kwam het bericht dat beter worden niet meer mogelijk was. Een week eerder had haar vriendin gevraagd of ze afscheid wilde komen nemen. De datum voor de euthanasie stond vast, maar die hield ze geheim. “Het was zwaar die avond”, vertelde ze. Ze deelden nog de mooie herinneringen en konden samen ook nog lachen.

Maar toen kwam het moment van afscheid……. Bij de deur zei ze: ”Laat nog eens wat van je horen, als je er niet meer bent”. Lachend en in tranen riep ze terug: Ja zeker, ik kom terug als mug!“

Een paar dagen later werd ze vroeg in de ochtend wakker. Haar hele been jeukte en zat onder de muggenbulten. “Nou….. dan moet dit het moment zijn”, dacht ze meteen. En inderdaad. Niet veel later ging de telefoon. Haar vriendin was die ochtend overleden! Dat kon toch niet waar zijn! Zo verdrietig…..

“Nou, dan laten we je vriendin zeker op de spiegel zitten”, zei ik. We hebben de mug nog op de foto gezet met de camera heel dicht bij. En wat denk je? De mug bleef zitten; onvoorstelbaar!

Na ruim 2 uur namen we afscheid. Ik vroeg haar nog: “Neem je je vriendin mee?“ “Nee hoor, die mag bij jou logeren vannacht”, antwoordde ze.

Ik ruimde de boel op en dacht na over haar verhaal. Zo verdrietig werd ik er van.

Maar ja, toen ik dan echt klaar was, zat vriendin nog steeds op de spiegel! Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen haar dood te maken. Ik pakte haar in mijn handen en zette haar buiten, waarop ze meteen weg vloog. Ik vroeg mij af: “Zou er dan toch……..?”

De dag erna zat ik ‘s avonds buiten met een wijntje te genieten van de zomerwarmte. Dat genieten ging snel over. Ik appte mijn klant meteen: ”Wel veel vriendinnen hier vanavond.”

Liefs Mariëlle

Scroll to Top