Oneerlijk en tegenstrijdig

Ik werd gebeld door een jonge vrouw. Ze vroeg me of ik een haarwerk voor haar moeder kon verzorgen. Direct werd mij verteld, dat ze hele slechte berichten had gehad en niet lang meer te leven had. Haar moeder had kanker, die overal in het lichaam was uitgezaaid.

De gedachten gingen meteen door mijn hoofd. “Dat is altijd droevig om te horen. Al zijn je ouders nog zo oud…… missen wil je ze nooit. En ja…wat is oud? De ene persoon is oud met de 60, terwijl de ander met 80 nog jong en vitaal is”.

Maar deze moeder was nog niet zo oud. Het was een actieve, vitale weduwe, die nog midden in het leven stond en actief was op vele fronten. Ze woonde zelfstandig in een prachtige boerderij op de dijk aan de Maas. Een idyllisch plekje. Een plaatje wat zo thuis kon horen in de serie van dokter Tinus. Maar daar later meer over.

Mevrouw kwam samen met haar dochter bij mij. Ik bereid me dan uiteraard toch even voor. Hoe zouden deze mensen reageren tijdens het gesprek en het passen van haarwerken? Bij binnenkomst gaf ik ze gelijk een kopje koffie en liet ik ze rustig hun verhaal vertellen. Even aangeslagen en verdrietig, maar dan weer krachtig en sterk, bereid om te vechten! “En dat haarverlies, ach vervelend, maar als dat het ergste is”, zei ze. En dat snap ik. Beter worden is het allerbelangrijkste, desnoods zonder haar. Dan wordt haarverlies vaak veel minder erg ervaren, dan wanneer men door een auto-immuunziekte kaal wordt. Maar beter worden? Dat zat er helaas voor mevrouw niet in!

Na het passen van diverse haarwerken had mevrouw een mooie keuze gemaakt. Het haarwerk zou bij mij blijven, totdat het haar zou gaan uitvallen.

Enkele weken later ging de telefoon.

Haar dochter weer aan de lijn. Het ging slecht met moeder. Ze lag al volledig op bed en was niet meer in staat naar mij toe te komen. Ze twijfelde in de eerste instantie nog of ze voor die korte tijd wel een haarwerk zou doen, maar toch…… bij overlijden vond ze het ook beter om een haarwerk op te hebben! Zo onvoorstelbaar snel en hard sloeg die rotziekte toe! Haar dochter vroeg of ik aan huis wilde komen. “Natuurlijk doe ik dat. Geen probleem”.

Een dag later, het was voorjaar en de zon stond hoog aan de hemel. Ik pakte mijn tas in. Check check dubbel check of ik alles bij me had. Ik ben privé nogal een vergeetmuts, zoals velen uit mijn omgeving wel weten. Maar zakelijk mag me dat nooit overkomen, vind ik. En dat lukt nog aardig ook!

Ik kom aan op die prachtige mooie plek, parkeer mijn auto en sleur mijn grote tas achter me aan. De koeien en schapen lopen in de wei tussen de mooie, oude appelbomen. In de wei zie ik iemand druk bezig met een schaap. Het was de zoon des huizes. Het schaap was net bevallen van een mooi lammetje. Het moest drinken bij de moeder, maar moeder wilde niet op haar poten blijven staan. Zoonlief had het schaap tussen de benen, maar kon zo niet bij het lam. Ik vroeg of ik de zoon kon helpen. Ik zag hem kijken en denken……”strak rokje, nagellak, lipstick, hakjes, nou niet bepaald de ideale outfit”. Maar hij kende me nog niet. Vroeger als kind riep ik altijd al: “Eerst word ik kapster, maar later trouw ik met een boer en dan word ik boerin!”

Nou, dat is allemaal heel wat anders verlopen, maar het boerenleven vind ik nog steeds prachtig! Dus: tas laten vallen, rok omhoog, over de draad klimmen en het glibberige en natte lam onder het schaap duwen, zoekend naar de melk. Het lijkt eenvoudiger dan dat het daadwerkelijk was. Je zou toch denken: Iedereen weet waar die melk te vinden is onder het schaap maar toch…… dan maar andersom. Rok omhoog. “Oeps niet te ver, want dat ziet er ook niet uit”, dacht ik nog. Een schaap tussen mijn benen. Zoonlief hielp het lam en jawel, het ging drinken! Oohhh, zo lief en vertederend om te zien! Mooier waarschijnlijk dan hoe ik er inmiddels bij stond, vreesde ik.

Na even wat kletsen, klom ik weer over de draad, pluk voorzichtig met plakhanden mijn rokje naar beneden en ga op weg naar binnen. Voorzichtig met mijn hoofd om de deur roep ik:” Goedemiddag!” “Aahh, je bent er”, werd er direct geroepen. Normaal geef ik altijd een hand, maar ik roep gelijk: “Mag ik even mijn handen wassen? Ik heb zoonlief geholpen bij het schaap”. De drie dochters moesten lachten en dat maakte de sfeer ook wat luchtiger. De reden van mijn bezoek was natuurlijk niet niks.

Bij moeder aan bed was het pittig. Toch was ze wat blij met het haarwerk. Het gaf haar rust, dat het er was en dat ze het op kon zetten wanneer er bezoek kwam. Mijn bezoek kon niet te lang duren, omdat ze zo moe was. Ik deed wat ik moest doen en nam toen afscheid. Dat blijft lastig. Wat zeg je tegen iemand, die niet lang meer te leven heeft?

In de keuken hebben we nog even koffie gedronken en alles afgehandeld. Toen ik weer vertrok, daar op die mooie plek, ging er zo veel door me heen. Hoe tegenstrijdig! De schoonheid van het leven was daar aanwezig. De natuur die ontwaakte onder de lentezon, het water, de geboorte van een lammetje, haar kinderen omringd aan haar bed in die mooie boerderij……en dan loert de dood om de hoek! Hoe tegenstrijdig? Zo erg om te weten dat je al dit moois achter gaat laten!

Terwijl ik naar huis reed dacht ik over dit alles na. Dit doet wat met je. Die avond in bed gaf ik de kids een extra knuffel.

Koester wat je hebt!

Liefs Mariëlle

Scroll to Top